امروزه ، تقریباً 1300 سیستم مختلف ایمپلنت وجود دارد

از لحاظ شکل ، ابعاد ، مواد تشکیل دهنده سطحی ، طرح پیچ ها ، نوع اتصالات و اباتمنت های متفاوت وجود دارد. اشکال رایج ایمپلنت به صورت استوانه ای یا مخروطی است . ویژگی های سطحی مانند توپوگرافی سطح ، به فرآیندهای بیولوژیکی در طی استئواینتگریشن ( تطابق با بافت استخوانی ) کمک می کند .

ایمپلنت دندانی

استئواینتگریشن چیست ؟

به فرایند اتصال استخوان به ایمپلنت، استئواینتگریشن می گویند . در صورتی که ارتباط استخوان با ایمپلنت به شکل مستقیم و کامل برقرار نشود ؛ پیچ یا فیکسچر در داخل استخوان لق می شود . و کل درمان با شکست مواجه می گردد.

بیماری های سیستمیک و تاثیر آن هر بر موفقیت درمان چگونه است ؟

روند جمعیتی در کشورهای صنعتی منجر به افزایش بیماران مسن با شرایط بالینی پیشرفته می شود . در این بیماران معمولاً شرایط سیستمیک پیچیده ای مانند اختلال در کیفیت یا کمیت استخوان یا سایر بیماری های چالش برانگیز می شود . در نتیجه برای همه بیماران، ایمپلنت به عنوان راهکار درمانی در نظر گرفته نمی شود . استئواینتگریشن استخوان ممکن است در بیماران دیابتی ، بیمار دارای پوکی استخوان و افراد تحت درمان رادیوتراپی و شیمی درمانی  مختل شود . درمان این بیماران همچنان یک چالش بزرگ تلقی می شود . به همین جهت قبل از انجام درمان ایمپلنت، بیماران باید معاینه شوند ؛ و از نظر مشکلات پزشکی و بیماری های مختلفی که ممکن است داشته باشند، مورد ارزیابی قرار می گیرند.

درمان ایمپلنت تا چه حد کارآمد است ؟

به طور کلی ، میزان بقای طولانی مدت ایمپلنت های دندانی بسیار عالی است . با این حال ، هنوز شکست درمان در تعداد کمی از بیماران دیده می شود . شکست اولیه کاشت دندان به دلیل عدم استئواینتگریشن کافی استخوان در 1-2٪ بیماران طی چند ماه اول رخ می دهد ولی شکست ثانویه ایمپلنت چندین سال پس از استئواینتگریشن موفقیت آمیز در حدود 5٪ از بیماران ایجاد شده و معمولاً به دلیل پری ایمپلنتیت ایجاد می شود.

منابع :

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31168977/

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28326723/